ഒരിക്കല് കണ്ടാല് , രണ്ടു വാക്ക് സംസാരിച്ചാല് ആരും മറക്കാത്ത ഒരു തരം ആകര്ഷണീയത ഉണ്ടായിരുന്നു ഹര്ഷന്. ദൈവത്തിനു പ്രിയപെട്ടവര്ക്ക് മാത്രം അദ്ദേഹം കൊടുക്കുന്ന ഒരു തരം ആകര്ഷകത്വം . ആറടി ഉയരവും , ആരെയും കൂസാത്ത ഭാവവും , ആഴമേറിയ കണ്ണുകളും കണ്ടു പേടിച്ചു പോകണ്ട, ആ മുഖത്തെപ്പോഴും ഒരു കുസുര്തി ചിരിയുണ്ടാവും . ആരും അടുത്തു പോവുന്ന ഒരു വ്യക്തിത്വമായിരുന്നു ആയിരുന്നു ഹര്ഷന് . ബാസ്കറ്റ് ബോള് കളിയിലായാലും ക്രോസ് കണ്ട്രി ആയാലും ബോക്സിങ്ങിലായാലും തമാശ കളിക്കുന്നതിലായാലും ഹര്ഷന് വേറിട്ട് നിന്നിരുന്നു. എന്നെക്കാള് രണ്ടു വയസ്സ് കൂടുതല് ആയിരുന്നു ഹര്ഷന്. അവരുടെ ബാച്ചിലെ സ്കൂള് ക്യാപ്റ്റന് ആയിരുന്നു ഹര്ഷന്
ഹര്ഷനെ ഞാന് ആദ്യം കാണുന്നത് സ്കൂളിലെ ബാസ്കറ്റ് ബോള് കോര്ട്ടില് വെച്ചാണ് . ഹര്ഷനെ ഞാന് ഏറ്റവും കൂടുതല് ഓര്ക്കുന്നതും ബാസ്കറ്റ് ബോള് കാരണം ആണ് . ഹര്ഷന് സ്കൂള് ക്യാപ്റ്റന് ആയിരുന്നതിനോടൊപ്പം സ്കൂള് ടീം ബാസ്കറ്റ് ബോള് ക്യാപ്റ്റന് കൂടി ആയിരുന്നു . മേജര് അശോക് കുമാര് സ്കൂളില് ഹെഡ് മാസ്റ്റര് ആയി വന്നതിനു ശേഷമാണ് സ്കൂളില് ബാസ്കറ്റ് ബോള് ഒരു ഹരം ആയി മാറിയത് . ആദ്യമായി സ്കൂളില് ഫൈബര് ഗ്ലാസ് ബോര്ഡ് വന്നത് ഞാന് ഓര്ക്കുന്നു . ആ ബോര്ഡില് ആദ്യത്തെ ബാസ്കറ്റ് ഇട്ടതു ഹര്ഷന് ആയിരുന്നു . ആദ്യമായ് സ്കൂള് ടീമിന് പുറത്തു നിന്ന് ഒരു കോച്ചിനെ കിട്ടുന്നതും ഹര്ഷന്റെ കാലത്താണ് . ആദ്യമായി ബാസ്കറ്റ് ബോള് ടീം സ്കൂളിന് വെളിയില് കളിയ്ക്കാന് പോവുന്നതും ആ കൊല്ലം തന്നെ. അന്നൊക്കെ ഒരു മോഹമാണ് സ്കൂള് ടീം അംഗ മാവുക എന്നത് . സ്കൂള് ടീം പ്രാക്ടീസ് ചെയ്തിരുന്ന കോര്ട്ട് മാത്രമേ അന്ന് സിമന്റ് ചെയ്തിരുന്നുള്ളൂ . ഞാനൊക്കെ കോര്ട്ടിന്റെ പുറത്തു ചൊറിയും കുത്തി നില്കും . ഹര്ഷന്റെയും പ്രജിത്തിന്റെയും സിബിയുടെയും ഒക്കെ കളി പുറത്തു നിന്ന് കാണും . എന്നിട്ട് അവരുടെ കളി കഴിയുമ്പോള് പഠിച്ച അടവുകള് കോര്ട്ടില് പയറ്റും .
ഹര്ഷനെ ഞാന് പിന്നെ കാണുന്നത് NDA യില് വച്ചാണ്. ഞങ്ങള് ഒന്നിച്ചുണ്ടായിരുന്ന ഒന്നര കൊല്ലം എനിക്കെന്നും ഒരു വലിയേട്ടന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഹര്ഷന് ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഞാന് ഹര്ഷനെ നന്നായി അറിയുന്നത്. സ്കൂളില് ഞാന് അറിഞ്ഞിരുന്ന ഹര്ഷന് എനിക്കൊരു ആരാധന പാത്രമായിരുന്നു. എന്നേക്കാള് സീനിയര് ആയതിനാല് ഞാന് സ്കൂളില് വച്ചു ഹര്ഷനെ അടുത്തറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. NDA ജീവിതത്തില് ഞങ്ങളുടെ ഇടയില് പ്രായത്തിന്റെയോ സീനിയര് ആയതിന്റെയോ വ്യത്യാസങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. NDA യിലെ ബാസ്കറ്റ് ബോള് മത്സരങ്ങളില് ഹര്ഷനെതിരെയായി ഞാന് കളിച്ചിരുന്നു . NDA യില് നിന്നും ഹര്ഷന് പഠിച്ചിറങ്ങിയതിനു ശേഷം പിന്നെ ഞാന് ആരില് നിന്നോ അറിഞ്ഞു ഹര്ഷന് പാരാ കമാന്ഡോ ആവാന് പോകുന്നു എന്ന് . പിന്നീട് കുറെ കാലം ഹര്ഷനെ പറ്റി ഒരു വിവരവും ഇല്ലായിരുന്നു . ഞാനും പാസ് ഔട്ട് ആയി നേവിയില് ചേര്ന്നു. ഒരു ദിവസം ഞാന് ലീവില് നാട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോള് എന്റെ കമ്പാര്ട്ട്മെന്റില് വെച്ച് ഞാന് രണ്ടു ഓഫീസര്മാരെ പരിചയപെട്ടു . രണ്ടു പേരും പാരാ കമാന്ഡോകള് ആണ് . കൊച്ചിയില് ഡൈവിംഗ് കോഴ്സ് ചെയ്യാന് വേണ്ടി വരുന്ന വഴിക്കാണ് . പട്ടാള കഥകള് ഒക്കെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വഴിയില് ഞാന് അവരോടു ചോദിച്ചു ഹര്ഷനെ അറിയുമോ എന്ന് ? രണ്ടാളുടെയും മുഖഭാവം മാറുന്നത് ഞാന് ഒരു അമ്പരപ്പോടെ ശ്രദ്ധിച്ചു . ഹര്ഷനെ എനിക്കെങ്ങനെ അറിയാമെന്നായി അവര് . ഞാന് സ്കൂളില് വച്ച് ഹര്ഷനെ ആദ്യം കണ്ടത് മുതല് എന്റെ ഓട്ടോ ബയോഗ്രഫി അവരുടെ മുന്നില് വിളമ്പി . അവര് പറഞ്ഞാണ് ഞാന് അറിയുന്നത് ഹര്ഷന് ബെല്ഗൌമില് ഉള്ള കമാന്ഡോ സ്കൂളിലെ എല്ലാ കായിക പരീക്ഷയും അസാധാരണ ലീഡില് റെക്കോര്ഡ്ഓടെ ജയിച്ചു എന്ന് . ഹര്ഷന് കാരണം അവരുടെ ഇന്സ്ട്രക്ടര് നിലവാരം കമാന്ഡോ സ്കൂള് കൂട്ടിയത്രേ. ഒരാള്ക്ക് സാധിക്കുംമെങ്കില് എല്ലാവര്ക്കും സാധിക്കും എന്ന് സ്കൂള് അധികൃതര് . അല്ലെങ്കിലെ കമാന്ഡോ സ്കൂളിലെ ജീവിതം നരക തുല്യമാണ് . അതിലെ വേദന കൂട്ടിയതിനാണ് ഹര്ഷന്റെ പേര് കേട്ടപ്പോള് അവരുടെ മുഖം ചുളിഞ്ഞത് . ആ കഥ കേട്ടപ്പോള് എന്റെ നെഞ്ച് വിരിഞ്ഞു , മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ പുഞ്ചിരി ആ ദിവസം മുഴുവന് അങ്ങനെ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. കസാകുകളോട് കളിച്ചാല് ഇങ്ങനെയിരിക്കും എന്ന ഒരു ഭാവത്തില് ഞാന് ഞെളിഞ്ഞിരുന്നു . ഞാനാണ് ആ റെക്കോര്ഡ് എല്ലാം തിരുത്തിയത് എന്ന മട്ടായിരുന്നു എനിക്ക് .
പിന്നീട് ഞാന് കൊച്ചിയില് സബ് ലെഫ്റ്റ്റ്റെനന്റ് കോഴ്സ് ചെയുന്ന കാലം . ഹര്ഷന് അതെ ഡൈവിംഗ് കോഴ്സ് ചെയ്യാന് അവിടെ എത്തിയിരുന്നു . മൂന്നാഴ്ച ഹര്ഷന് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു . ഞങ്ങളുടെ താമസ സ്ഥലത്തിന് മുന്നിലെ ബാസ്കറ്റ് ബോള് കോര്ട്ടില് എല്ലാ വൈകുന്നേരങ്ങളിലും വാശിയേറിയ കളിക്ക് ശേഷം ഞങ്ങള് പഴയ സ്കൂള് ഓര്മ്മകള് പുതുക്കി . ആ കോഴ്സ് കഴിഞ്ഞു ഹര്ഷന് തിരിച്ചു പോവുമ്പോള് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു ഞാനിനി ഒരിക്കലും ഹര്ഷനെ കാണില്ല എന്ന് . പിന്നീട് രണ്ടു കൊല്ലങ്ങള് കഴിഞ്ഞു വേറൊരു സീനിയരുടെ ഫോണ് വഴിയാണ് ഞാന് ഹര്ഷന്റെ മരണ വിവരം അറിയുന്നത് . എനിക്കെന്തോ അന്ന് കരയാന് കഴിഞ്ഞില്ല . ഒന്നും സംസാരിക്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല . ഒരു ഗദ്ഗദം എന്റെ വാക്കുകളെ തടഞ്ഞു നിര്ത്തുന്നത് പോലെ തോന്നി . തൊണ്ടയില് പിടഞ്ഞമര്ന്നൊരു രോദനം പോലെ ഒന്ന് . ഇന്നും ഹര്ഷന്റെ ഓര്മ്മകള് വരുമ്പോള് മനസ്സില് എവിടെയോ ആരോ കൊളുത്തി വലിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നും.
ഇന്നു എനിക്ക് അഭിമാനത്തോടെ പറയാം എന്റെ രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ അശോക ചക്ര വിജയി എന്റെ സ്വന്തം സീനിയര് ആണെന്ന്. ഞാനും അവന്റെ കൂടെ വിയര്പ്പോഴുക്കിയിട്ടുണ്ടെന്നു. എന്റെ ഉള്ളിലും ഒരു സൂചകാഗ്നി ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്. ഹര്ഷാ നീ മരിച്ചിട്ടില്ല, എന്നെ പോലെ ഒരായിരം ഹൃദയങ്ങളില് നീ ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്. നിന്റെ ശരീരം മണ്ണടിഞ്ഞാലും നിന്റെ അകപ്പൊരുള് മരിക്കുന്നില്ല. നീ പഠിപ്പിച്ചു തന്ന പാഠങ്ങള് ഞങ്ങള് മറന്നു പോകുന്നില്ല. നീ കാണിച്ചു തന്ന വഴി ഞങ്ങള് വിസ്മരിക്കുന്നില്ല. നിന്റെ തലമുറയും ഇനി വരുന്ന തലമുറകളും നിന്റെ വീരകര്മ്മം സ്മരിക്കും. നിന്റെ ജീവിതത്തില് നിന്നു ഉത്തേജനം ഉള്കൊള്ളും. നിന്റെ വഴിയേ ചലിക്കും.
ഹര്ഷാ , നീയെന്നെ സ്വാധീനിച്ച പോലെ ഇനി ഒരാളും എന്നെ സ്വാദീനിച്ചേക്കില്ല . അകാലത്തില് പതിക്കുന്ന ഒരു ധൂമകേതു പോലെ നീ അകന്നു പോയെങ്കിലും എന്റെ ഹൃദയത്തില് ഒരു നിലവിളക്കായ്, എനിക്ക് വഴിക്കാട്ടിയായ് , ഒരു ഏട്ടന്റെ സ്ഥാനത്ത് എന്നും നീ ഉണ്ടാവും . എപ്പോഴും ഉള്ള ആ കുസുര്തി ചിരിയോടെ നീയേതോ ഒരു ലോകത്തിരുന്നു ഇത് വായിക്കും എന്നെനിക്കറിയാം , ഇപ്പോള് മിന്നി തിളങ്ങുന്ന ഈ നക്ഷത്ര കൂട്ടങ്ങളില് നിന്നു എന്നെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മുന്നത് നീയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം . എന്റെ വിളറിയ നോട്ടം സഹിക്ക വയ്യാത്തത് കൊണ്ടാവണം ..... ദൂരെ മാനത്ത് ചന്ദ്രനും ഏതോ ഒരു മേഘതുണ്ടിന്റെ പിറകിലൊളിക്കുന്നു .... എന്നെ പോലെ ......
